Οι χιονοδρόμοι πολύ πριν κατασκευαστούν χιονοδρομικά κέντρα, ανέβαιναν στα ελληνικά βουνά με ξύλινα σκι και "φώκιες". Στις μέρες μας όσοι αποζητούν ανοικτούς ορίζοντες, μακριά από το συνωστισμό των χιονοδρομικών κέντρων, ανακαλύπτουν το ορειβατικό σκι. Για να ασχοληθεί κανείς με το ορειβατικό σκι θα πρέπει να είναι καλός χιονοδρόμος μα και έμπειρος ορειβάτης. Τα "πέδιλα" του ορειβατικού σκι είναι λίγο πιο κοντά, πιο εύκαμπτα, πιο πλατιά και πιο ελαφρά από αυτά του σκι κατάβασης (πίστας). Οι δέστρες ανασηκώνονται στο πίσω τμήμα κατά την ανάβαση ενώ "κλειδώνουν" και μοιάζουν με τις κοινές των σκι πίστας κατά την κατάβαση. Κατά την ανάβαση κάτω από τα πέδιλα επικολλούμε λωρίδες από συνθετικό δέρμα φώκιας ("φώκιες") που αποτρέπουν το γλίστρημα προς τα πίσω. Το χιόνι που συναντάμε μακριά από τις στρωμένες πίστες των χιονοδρομικών είναι παρθένο και απρόβλεπτο όμως η αίσθηση της απομόνωσης που βιώνει ο ορειβάτης - χιονοδρόμος είναι μοναδική...